donderdag 21 januari 2010

Opvoedkwesties

Wie ons een beetje kent en regelmatig spreekt weet dat we met Tijs zijn eetgedrag soms best wat te stellen hebben en dat ons kereltje soms een vrij kort lontje heeft (of zoals iemand onlangs over zichzelf zei: “ik heb helemaal geen lontje”).

Voor zover we ons er nog niet van bewust waren (en dat waren we natuurlijk allang) moeten we goed nadenken over hoe we dit kereltje willen opvoeden (en Teddie natuurlijk). Verschillende methoden komen voorbij als het gaat om bijvoorbeeld eetgedrag. Hier heb ik vast al eerder over geschreven. Nu weet de ervaren ouder natuurlijk allang dat je die machtstrijd nooooit wint van een kind. Maar jah…… je wilt zo graag dat ie eet, vooral als je ziet dat je kind verandert van een lekker mollig dreumesje in een mager peutertje en niet snel en hard genoeg groeit in gewicht en lengte (zn bijdehandheid daarentegen…) Dus wat doe je dan?

Je probeert van alles: Afleiden met speelgoed (werkt 2 dagen). Afleiden met filmpjes (werkt 3 dagen), belonen met..? (werkt ook even). Boos worden (werkt helemaal niet). Dwingen (nog slechter alternatief).

Nu las ik vandaag het volgende artikel, ik heb er wat dingen uit gehaald:

Opvoed-televisie werkt met één gedachte: dat kinderen geherprogrammeerd kunnen worden door een strikte toepassing van beloning en straf. Maar werkt dat eigenlijk wel? Ja. Maar slechts heel kort. Je kunt stickers plakken, zonnetjes tekenen, en goed gedrag betalen met klinkende munt. Meestal heeft dat snel effect. En toch is het een slechte opvoed-methode, betoogt Justine Mol.

Nou noemt ze onder andere onderstaande argument.

Slimme kinderen worden calculerende burgers. Op een gegeven moment krijgen ze door wat er nodig is om de beloning op te strijken, waardoor ze nooit méér zullen doen dan nodig is. Ze zullen zich bijvoorbeeld niet uit zichzelf ertoe zetten een keertje extra op te ruimen of af te wassen, zonder dat daarom gevraagd wordt. Waarom zou je ook, als je er toch niets voor krijgt? Zo verliezen kinderen de intrinsieke motivatie (de motivatie van binnenuit) om iets te doen, van taakjes in het gezin tot het leren voor een proefwerk. Zodra de beloning ophoudt, verdwijnt het aangeleerde gedrag trouwens meestal weer.

Nou is ons ventje natuurlijk een heeeel slim kereltje. Die deze methode dus ook in de gaten heeft. Meneertje wou onlangs voor het naar bed gaan een filmpje kijken. ‘Op de computer mama, de computer, een filmpjse van Jungle Book, die van de olifanten’. Waarop deze mama stoer reageert “nee schat, we gaan nu echt naar bed!”. Ventje reageert daar weer op “mamaa, asssjebieeft ik moet effetjes fimpjse kijken assjebieft?”. Mama bedenkt ondertussen “hmm. Nog geen fruit op vandaag.. dus bedenkt zich geen moment (dom!!!) en zegt: Nou vooruit, 1 filmpje, eten we meteen even een kiwi. Vervolgens kijken we een filmpje en 5 minuten later zijn zowel kiwi als appel opgegeten en gaat Tijs tevreden naar bed. Dag 2: Mama ik wil graag een fimpjse kijken. Mama: nee meneertje dat doen we niet. Waarop ik het antwoord krijg “dan eet ik een kiwi?!!?. Nou dan zakt je broek af nietwaar? Of als ie snachts wakker wordt en eruit wil, (dit is heel zeldzaam gelukkig en heel apart dat ie dan vergeet dat hij zelf uit bed kan klimmen) en wij zeggen dat ie moet slapen “Dan eet ik een boterhammetje”.

Op dat moment weet je dat je ernstig, heel ernstig hebt gefaald………………..

Noot: sinds het eetgedrag redelijk genegeerd wordt, gaat het een stuk beter. Dus…….