dinsdag 30 oktober 2007

Denkend aan....

Bij het aanpassen van de site zat ik (Cat) nog eens te kijken naar alle menuutjes van onze oude site en kwam onderstaand berichtje van Bart nog eens tegen...
Bizar dat dat nu al meer dan 9 maanden geleden is!!
Tijs is al langer op deze aardbol dan in mijn buik, terwijl die 9 maanden toch écht veel langer duurden dan deze afgelopen 9 maanden, wat wordt ons mannetje al groot...

Zaterdag 17 februari - Denkend aan... de geboorte

Het is bijna drie weken geleden en ik ben er nog steeds niet overheen. Net alsof het niet is gebeurd, als een droom die zo echt voelt dat fictie plotseling feit lijkt.

Terwijl ik langzaam wakker word besef ik dat het zaterdag is en ik rustig nog twee uur kan slapen. Aan de andere kant van het bed rommelt het, mijn Lief is ook wakker en probeert lekker te gaan liggen maar haar zwangere buik zit in de weg. 'Is 't al begonnen?', vraag ik argeloos, ‘Ja’ zegt ze, ‘sinds drie uur is het onrustig’. Ik grinnik, ‘je moet geen grappen maken, als het echt zover is geloof ik je niet meer’. ‘Het is geen grap, het is echt begonnen’ zegt ze rustig. Plots is mijn slaperigheid verdwenen, ik schiet overeind, kijk haar recht in de ogen, ‘echt?’ hoor ik mezelf vol ongeloof zeggen. ‘Echt’, zegt ze, ‘maar doe maar rustig, het kan nog dagen duren, ’t zijn waarschijnlijk voorweeën.’ Stomverbaasd en sprakeloos kruip ik tegen haar aan, hoe kan ze zo rustig blijven? Waarom heeft ze me niet wakker gemaakt? Waar heb ik de handleiding gelaten? Vertwijfeld val ik in slaap.

Twee uur later zijn we allebei weer wakker, dít keer blijven we wakker. De weeën zijn heviger geworden en komen sneller na elkaar. Mijn Lief houdt het nog steeds op voorweeën, ik kijk bedenkelijk; als dit niet de échte weeën zijn waarom heeft ze dan wel échte pijn? Ik help haar in bad en dan gaat het snel, wee naar wee wordt opgevangen en weggepuft. Ik spoor de handleiding op, check de vuistregels en lees dat het klaar is voor de volgende stap. Met een droge keel pleeg ik het telefoontje wat ik in m’n hoofd al zeker vijf keer heb geoefend, ik waarschuw de verloskundige.

De verloskundige vertrekt en terwijl de voordeur dichtslaat kijken we elkaar geschrokken aan. ‘Het zijn geen voorweeën, de bevalling is begonnen en jullie kindje zal vandaag geboren worden’, dat is wat ze zei. We lachen samen maar bij elke wee wordt de lach van de aanstaande moeder minder, de weeën worden heviger en onze blikken serieuzer. Anderhalf uur later is de verloskundige terug voor een korte controle, ons kindje wil er niet uit terwijl het lichaam van mijn Lief dat wel wil. Kordaat draagt ze ons op om onze spullen te pakken en achter haar aan naar het ziekenhuis te rijden. Ik waan me op de bok van de Gouden Koets als ik heel voorzichtig de straat uitrijd met een bibberende bijna-moeder naast me.

In het ziekenhuis aangekomen transporteer ik mijn Lief vliegensvlug in een rolstoeltje door de steriel witte gangen naar de verloskamers op de derde etage. Eenmaal geïnstalleerd is het rond zes uur ’s avonds, de verloskundige en een verpleegster loodsen ons door de eerste anderhalf uur. Meepuffend sta ik naast het kraambed, ik voel me opgelaten bij het zien van zoveel pijn en inspanning op het gezicht van mijn Lief. Alle opgedane kennis van de afgelopen maanden is plots verdwenen, ik sta erbij en kijk er naar als een aap naar een horloge. Dan worden de blikken serieuzer, professionele gezichten kijken naar een computerscherm en luisteren naar de hartslag van ons ongeboren kind. Zelfs de kennis van verloskundige en verpleegster schieten nu tekort en arts en gynaecoloog worden opgeroepen. De hartslag van ons kindje gaat te ver naar beneden, er moet haast gemaakt worden, baby laat weten dat het nu wel leuk is geweest. Mijn Lief merkt er weinig van maar ik sta strak van de spanning en schiet stilletjes een gebedje. Er worden maatregelen genomen met apparaten waar ik later niet meer aan terug wil denken en ineens is het dan zover, mijn Lief haalt voor een laatste keer alles uit de kast. Dan verschijnt er een lach op het gezicht van de arts terwijl ze behendig de navelstreng om de nek weghaalt, in haar handen heeft ze een klein blauw-paars mensje,

Tijs is geboren!

Mijn Lief heeft Tijs op haar buik en houdt ‘m stevig vast, samen kijken we naar zijn kleine gezichtje en Tijs kijkt naar ons. Elk woord schiet tekort maar zonder woorden spreken onze blikken boekdelen, al het wensen, hopen en wachten is voorbij, we zijn eindelijk samen!

Nieuwe site

Het regende nog net geen klachten, maar we kregen ondertussen toch wel steeds vaker het verzoek voor een site-update. Nou hadden we wel een (al zeggen we het zelf) erg gelikte site, het beheer ervan liet nogal wat te wensen over. Wat voor mij (gemakzuchtig en lui als ik soms kan zijn) een drempel was om regelmatig de site up te daten en nieuwe foto's te plaatsen. Vandaar deze wat meer gestandaardiseerde (maar daardoor ook gebruikersvriendelijkere) site en vormgeving....

En ik beloof... ik zal mijn best doen om dan ook vaker foto's en berichten te plaatsen. In het kader van de 'beter laat dan nooit' hier nog wat vakantiefoto's van Gran Canaria.... al lijkt het al een eeuwigheid geleden dat we daar waren (is het echt nog maar 2 1/2 week geleden....???)





Vakantie voorbij....

Stil (2)
Zoals we al hadden aangegeven is het even stil geweest. We hebben heerlijk vakantie gevierd. Tijs had de tijd van zn leven, heerlijk spetteren in het water, beetje spelen, beetje slapen, weer spetteren in het water. Genieten dus....